23/06/2010

Couleur Cafe annuleert Beenie Man, motivering rammelt.

Je publie ci-dessous un  communiqué en néerlandais du Président de WISH, Jan Beddeleem, en hommage à l'action solidaire réussie qui a uni néerlandophones et francophones contre la programmation du chanteur homophobe Beenie Man. cette action solidaire a lieu en Belgique, un pays que l'on dit divisé sur des questions linguistiques et communautaires. visiblement, ce pays ne l'est pas quant il s'agit de défendre l'égalité des droits et la non discrimination. Dank U Jan!

Couleur Cafe annuleert Beenie Man, motivering rammelt.

jan

 
Als voorzitter van WISH vzw, de Vlaamse Werkgroep voor Internationale Solidairteit met Holebi’s bond ik op zondagavond de kat de bel aan ter Vlaamse zijde. WISH vzw situeert zich in de hoek van de mensenrechten organisaties met een zeer specifiek doel. In het geval van WISH vzw ligt de focus op rechten van homo’s in landen waar homoseksualiteit strafbaar is en waar homofobie door de staat wordt aangemoedigd. WISH uitte zijn bezorgdheid over: “ de aanwezigheid van een homofobe artiest op een festival die door holebi’s als sympatiek ervaren wordt”. Als drukkingsgroep vestigden wij, conform onze doelstellingen, de aandacht op de desastreuse gevolgen van homofobie in het Afrikaanse land Oeganda waar Beenie Man in december jonstleden optrad.
 
In minder dan vier dagen groeide de pas door Waalse ‘deelgenoten in de verontwaardiging’ opgerichte facebookgroep naar 1600 leden. Een legitieme manier om de verontwaardiging over de aanwezigheid van Beenie Man op de 21ste editie van Couleur Cafe openlijk te deelen.
 
Het bericht “Couleur Cafe kleurt Homofoob” werd al snel door meerdere blogs aan beide zijden van de taalgrens overgenomen. Zowel door mensenrechten blogs, jongerenblogs als door specifieke holebi blogs. (MO*, De Wereldmorgen, Stampmedia, Het Roze Huis,…)
http://www.facebook.com/group.php?gid=133336586693212

Ter Herinnering: Beenie Man, maakte reeds herhaaldelijk  beloftes om te stoppen met het zingen homofobe liedjes (2004 en 2007), maar in 2009 bracht hij het nummer "Mi nah wallah" waarin hij oproept tot de moord op homoseksuelen opnieuw tijdens een van zijn optredens. Ditmaal in Oeganda, 9 december 2009, waar op dat ogenblik een wetsvoorstel in het parlement lag om de doodstraf voor homoseksuelen opnieuw in te voeren. Diverse links toegevoegd op de facebookgroep door diverse leden versterkten ons in de overtuiging dat de zanger nooit echt berouw toonde over zijn homofobe uitspraken. Verschillende festival organistoren hebben in het (recente) verleden de beslissing genomen de geplande concerten met Beenie Man te annuleren omdat zijn discours niet strookt met het imago welke de organisatoren voor hun geesteskind nastreven. Organisatoren uit Nieuw Zeeland, Australie, Zweden en Nederland gingen Couleur Cafe voor in 2009 en 2010.
 
Door onze bezorgdheid te delen met de organisatoren, de sponsors en de subsidiërende overheid zijn we erin geslaagd de organisatoren ertoe aan te zetten hun keuze voor een (contractueel verboden) homofobe act op de affiche te herzien.

Het persbericht waarin Couleur Cafe de annulering van het concert aankondigt vraagt echter voor een toelichting. Couleur Cafe positoneert zich ‘in de bijsternis van nog niet weten’(*) als slachtoffer van een vermeende lastercampagne, een claim die de ernst van onze acties poogt te ondermijnen. Verontschuldigingen ten aanzien van hun intercultureel en verdraagzaam publiek waren beter op zijn  plaats geweest.
 
“We hebben Beenie Man geprogrammeerd met alle artistieke en contractuele garanties om te verzekeren dat deze filosofie van het festival gerespecteerd wordt. Onze toevoegingsclausule aan het contract werd probleemloos aanvaard en ondertekend door de artiest. Hiermee stemt hij in om geen enkele intolerantie ten aanzien van de homosexuele gemeenschap uit te spreken of te uiten, volledig in overeenstemming met zijn ondertekening van de Reggae Compassionate Act in 2007. U vindt de Compassionate Act terug op onze mediasite onder Artiesten > Beenie Man (link mediasite vindt u onderaan).”
 
Het is publiek gekend dat Beenie Man herhaaldelijk heeft ontkend dat hij ooit een Compassionate Act tekende en dat hij deze act herhaaldelijk overtrad, met als meest flagrante overtreding zijn politiek getint optreden in Oeganda. In december 2009 bracht hij er het meest gecontesteerde van zijn nummers “Mi nah wallah”.

“Wij  zijn verbijsterd door de grootte en reikwijdte van de anti-Beenie Man campagne die door enkele holebi-verenigingen werd opgezet. In deze campagne heeft men niet geaarzeld om de reputatie van het festival in diskrediet te brengen, niet alleen ten opzichte van ons publiek, maar ook naar onze openbare en privé sponsors en naar de pers toe. We zijn erg teleurgesteld dat deze verenigingen niet eerst hebben geprobeerd om hierover een dialoog op te starten met ons.”
 
Het staat de organisatoren van het festival vrij bewijzen van slechte intenties inzake de reputatie van het festival aan te dragen. We hebben steeds gepoogd het sympathieke festival Couleur Cafe, die onder zijn bezoekers ook heel wat holebi’s kent, van een homofobe reputatie te vrijwaren, door net zoals vele andere festivalorganisatoren, toe te treden tot de groep die geen deals sluiten met Beenie Man en andere homofobe artiesten. We hebben via gebruikelijke sociale netwerking en media iedereen deel gemaakt aan onze verontwaardiging en de aandacht gevestigd op de wolk die boven de reputatie van Couleur Cafe samenpakte: “Intolerantie”. Op alle facebook reacties die de Jamaicaanse cultuur viseerden als in zijn geheel homofoob of het Couleur Cafe festival in diskrediet brachten is op korte termijn adequaat gereageerd.
 
De facebookgroep, die met zijn 1600 leden een relevante afspiegeling vormt van de groep bij wie de verontwaardiging leeft is helemaal geen exclusieve holebi-groep. De seksuele oriëntatie van de leden is onbekend, er zijn in elk geval ook een grote groep mensenrechtenactivisten en Couleur Cafe getrouwen zo blijkt uit de aard van reacties. Het feit dat Couleur Cafe ervoor kiest om ‘homoseksuele organisaties’ met de vinger te wijzen is koren op de molen van die fans die behalve de muziek van Beenie Man ook zijn ideeën genegen zijn. Couleur Cafe neemt hiermee een belangrijke verantwoordelijkheid.
 
“We zijn erg teleurgesteld dat deze verenigingen niet eerst hebben geprobeerd om hierover een dialoog op te starten met ons.”
 
 
Het is jammer dat Couleur Cafe zich positioneert als slachtoffer en de initiatiefnemers van de operatie gebrek aan fatsoen verwijt.
Lalucarne.org heeft als eerste en voor het opstarten van de facebookgroep contact gehad met de communicatie verantwoordelijke van het festival maar kreeg er een nul op het rekwest. Alle argumenten die over de telefoon werden aangehaald om een gesprek af te dwingen zijn later in de facebookgroep publiek gemaakt.
Amnesty International, niet bepaald een exclusieve holebi-organisatie, veeleer een gereputeerde mensenrechten organisatie met kennis van zaken, stuurde een brief op 14 juni, het antwoord was teleurstellend. In dialoog treden over de terechte vraag om een concert te annuleren was voor Couleur Cafe duidelijk onmogelijk. De enige weg die open lag was om op een correcte manier het brede festivalpubliek, de subsidiërende overheid en de sponsors in te lichten over de reputatie van Beenie Man. De positieve reputatie van het festival inzake intercultureel en verdraagzaam samenleven is éénieder genoegzaam bekend. Iedereen werd volledig vrijgelaten om te oordelen of beiden met elkaar verenigbaar waren of niet.
 
Couleur Cafe is terecht verbijsterd. Ook wij waren verbijsterd. Mensenrechtenactivisten, festivalgangers en holebi’s (en mensen die meerdere van deze kenmerken verenigen in één persoon, “diversiteit”) hebben, over beide landsgrenzen heen elkaar gevonden om in een sterke en voortstuwende dynamiek het signaal aan de organisatoren te versterken dat een dergelijke act niet strookt met de over meerdere jaren opgebouwde reputatie van het festival. De versterkers hebben gewerkt, het terrein van de Couleur Cafe festivalgangers was in geen tijd overspoeld met de boodschap: ‘Er is rook’. Verschillende mensen doken zelf in Google en Wikipedia op zoek naar een antwoord op de vraag of er ook vuur was en op de fabeboekgroep stapelden de bevestigende berichten zich als zoete broodjes.
 
De organisatoren beschikten voor hun beslissing om Beenie Man, te programmeren over alle gegevens om in te schatten dat deze massale dynamiek tot de mogelijkheden behoorde.
Vanuit welke motieven ze de gok gewaagd hebben is me nog steeds onduidelijk, maar hun gok was een foute gok voor het waardevolle en zorgzaam opgebouwde imago van het festival.
De gegevens waarover ook de organisatoren beschikten op het ogenblik van hun beslissing:
-Beenie Man (Anthony Moses David) weigert persoonlijk afstand te nemen van zijn homofobe teksten,
Reeds in meerdere andere landen werden concerten van hem afgelast of werd hij de toegang geweigerd, (na de compassionate act van 2007: Nieuw Zeeland, Australië, Verenigd Koninkrijk, Zweden, Nederland)
-Beenie Man bracht Couleur Cafe (en de festivalreputatie) reeds in de problemen in 2004, na Sizzla in 2002,
Beenie heeft in de Jamaican Observer zelf verklaard dat hij nooit de Reggae Compassionate Act ondertekend heeft, kwestie van het belang dat hij zelf hecht aan zijn homofobe imago te onderstrepen,
Bounty Killer, met een even geharde reputatie als Beenie Man werd in 2008 nog gebannen uit de muziekclub Petrol in Antwerpen, ook toen werd de holebifederatie in zijn protest bijgesprongen door de overheid,
Beenie Man heeft zich amper 6 maanden geleden nog van zijn meest homofobe kant laten zien tijden een concert in een land waar mensen gelyncht worden louter om hun seksuele oriëntatie, Oeganda,
Een festivalorganisator die zichzelf respecteert heeft er zicht op hoeveel holebi’s tot zijn doepubliek behoren en hoe deze zich in hun keuzes van de andere festivalgangers onderscheiden, heeft hij er geen weet van of geen interesse voor, dan accepteert of hanteert hij de statistische zekerheid dat 10% van de jongeren (dus ook van zijn doelpubliek) homoseksueel, biseksueel of zeer gayfriendly is, als maatstaf voor zijn keuzes.
 
Tot uw beschikking voor verdere informatie.
 
Jan beddeleem
Voorzitter WISH vzw
 
(*)
Vlieger in de wind
Voor hen die wijken,
Stil en neergeslagen,
In de bijsternis van nog niet weten
Hoe de liefde wegen vindt,
 
Voor hen die zwijgen,
Bij het hoogtij van verbondenheid
Van wat niet kon,
Niet mag,
En dus niet duldbaar is,
 
Voor hen die smeden
Aan het hek dat binden moet,
Behouden zal,
Bezweren wil,
 
Laat ik een vlieger op
Met een lint dat hemelwolken
Aan de lage zoden vlecht
 
Laat ik mijn hart,
Dat even stilstond,
Weer langzaam wennen
Aan de warmte
Die ik deel
Met wie
Wèl
Voelen wil.
Marion Oprel

--
Jan Beddeleem
janbeddeleem@gmail.com

06:32 Publié dans Chansons, musiques | Lien permanent | Tags : wish, beenie man, couleur cafe, jan beddeleem | | |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.